quell

przeglądam papiery, różne. w tym i stare. nawet bardzo stare momentami.

moje teksty, opowiadania, ich fragmenty. pojedyncze zdania, które miały być zalążkiem czegoś więcej.

a wśród nich teksty, które pomagały mi sobie poradzić z tym, co się działo z moim życiem. ze mną. teksty, które miały pomóc mi uporać się z bólem. i zrobiły to. jednocześnie go utrwalając.

trudno je wyrzucić. już od tylu lat próbuję bezskutecznie. ale czy faktycznie jest sens wyrzucać? nawet jeśli spalę i oddam wiatru, one nadal będą częścią mnie, tym, co w dużej mierze mnie ukształtowało.

ból uszlachetnia, hartuje, dodaje mocy i wyostrza rysy.

a pamięć o nim pomaga ustrzegać się popełniania tych samych błędów.

jakoś trudno mi ostatnio wyrażać emocje, które kłębią się głęboko we mnie. trudno mi się otworzyć nawet przed pamiętnikiem, który mam schowany przed światem.

zamiast tego plotę głupstwa, mówię o rzeczach najmniej istotnych. ale to wszystko to tylko półśrodki przekazu. półśrodki nie prowadzą do celu, nie pozwalają osiągnąć zamierzonego sukcesu, tylko, heh.., półsukces. 

którego nie potrzebuję.

chciałabym powiedzieć wprost, co mnie boli, co mi przeszkadza, z czym mi źle, czego mi brakuje. chciałabym powiedzieć to wszystko, co krzyczy we mnie w środku.

ale nie potrafię. z jakiegoś powodu nie umiem otworzyć przed tym wszystkim gardła.

i tak się kisimy, moje emocje, uczucia, myśli i ja. 

Quell w sosie własnym. bardzo gęstym i o bardzo bogatym bukiecie smaku i aromatu.